Waginoplastyka – plastyka i rekonstrukcja ścian pochwy

Waginoplastyka służy chirurgicznej korekcie ścian pochwy przy rozluźnieniu, nadmiarze tkanek lub określonej deformacji.

Pacjentki mogą zgłaszać osłabienie kontaktu podczas penetracji, uczucie nadmiernej przestrzeni albo następstwa porodu. Celem jest odtworzenie właściwych proporcji i funkcji, z zachowaniem możliwości komfortowego współżycia. Rekonstrukcja pochwy w wadach wrodzonych to odrębny zakres wymagający specjalnego planu.

Waginoplastyka – plastyka i rekonstrukcja ścian pochwy

Skontaktuj się ze mną
pomogę Ci

+48 570 552 055

dr@tomaszbasta.pl

Umów się

Na czym polega terapia? Kiedy zacząć i co sprawdzam?

Konsultacja pozwala rozróżnić rozluźnienie ścian od obniżenia narządów, uszkodzenia krocza i samego spadku czucia. Badam statykę, wejście do pochwy, blizny oraz napięcie mięśni. Uwzględniam suchość, ból, nietrzymanie moczu i plany kolejnych porodów. Po porodzie operację planujemy po wygojeniu i ustabilizowaniu tkanek, z uwzględnieniem karmienia i przeciwwskazań.
Przed decyzją omawiam fizjoterapię oraz metody poprawy jakości i napięcia tkanek, gdy ich zakres odpowiada problemowi. Znaczne rozluźnienie lub ubytek strukturalny może wymagać operacji. Nie kwalifikujemy do zwężenia wyłącznie na podstawie trudności z orgazmem.

Jak wygląda operacja?

Zakres planuję na podstawie badania i zgłaszanego problemu. Przez dostęp pochwowy koryguję nadmiar tkanek i wzmacniam wskazane struktury, a następnie zamykam ranę szwami. Stopień korekty ma zapewniać podparcie i kontakt, bez nadmiernego zwężenia. Zbyt duże napięcie może prowadzić do bólu i ograniczenia funkcji.
Zabieg zwykle trwa około 60–90 minut i może odbywać się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Przy współistniejącym uszkodzeniu krocza plan można połączyć z perineoplastyką. Obniżenie przedniej ściany, odbytnicy lub szczytu pochwy wymaga osobnej oceny rekonstrukcyjnej; nie wszystkie defekty rozwiązuje jedna plastyka.

Przygotowanie

W protokole kliniki uwzględniono wymaz z antybiogramem do miesiąca, cytologię do roku, badania HIV/HCV/HBs do trzech miesięcy oraz morfologię i INR/APTT do dwóch tygodni. Zakres potwierdzam zależnie od zdrowia i znieczulenia. Leczymy aktywne zakażenie, omawiamy leki i ustalamy przygotowanie anestezjologiczne, jeśli jest potrzebne.

Rekonwalescencja i dalsza terapia

Po operacji mogą występować tkliwość, obrzęk i niewielkie plamienie. Przekazuję zalecenia dotyczące higieny, leków, wypróżnień oraz ograniczenia dźwigania i parcia. Przerwa w intensywnym wysiłku i penetracji wynosi zwykle około 6–8 tygodni, zależnie od kontroli. Powrót do współżycia powinien odbywać się stopniowo.
Po wygojeniu można włączyć fizjoterapię ukierunkowaną na prawidłową funkcję mięśni i pracę z blizną. Jeśli śluzówka jest atroficzna, wymaga również leczenia miejscowego lub regeneracji. Narastający ból, gorączka, obfite krwawienie albo trudność oddania moczu wymagają pilnej oceny.

Jakie problemy rozwiązuje i jakich efektów można się spodziewać?

Możliwa jest poprawa proporcji i kontaktu ścian oraz komfortu funkcjonalnego. Wynik oceniamy po gojeniu, a blizny i napięcie zmieniają się w kolejnych miesiącach. Satysfakcja seksualna może wzrosnąć, jeśli przyczyną był niedostateczny kontakt, ale orgazm zależy także od pobudzenia, czucia i mięśni. Kolejny poród i postępujące zmiany tkanek mogą wpływać na trwałość.

W czym się wyróżniam?

Łączę plan plastyki z oceną statyki, krocza i kondycji śluzówki. Ustalam zakres zapewniający poprawę kontaktu oraz bezbolesną funkcję, zamiast dążyć do maksymalnego zwężenia. Leczenie obejmuje również kontrolę i rehabilitację.