Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Kiedy rozpocząć terapię i jak ustalam rozpoznanie

Na konsultację należy zgłosić się jak najwcześniej. Warto przyjść już przy pierwszych powtarzających się epizodach. Na takiej wizycie pytam o porody, operacje, choroby, leki, aktywność fizyczną, objawy menopauzy oraz to, kiedy i jak dużo moczu tracisz. Pomocny jest dzienniczek mikcji, w którym zapisujesz oddawanie moczu, wypijane płyny i wycieki.
Badanie obejmuje ocenę dna miednicy, podparcia i ruchomości cewki oraz próbę kaszlową. USG uroginekologiczne pozwala uzupełnić ocenę anatomii i opróżniania pęcherza. Przy podejrzeniu infekcji potrzebna jest diagnostyka moczu, w tym posiew. Wymaz z cewki dobieram do objawów i podejrzenia konkretnego zakażenia. Badania urodynamiczne rozważam, jeżeli obraz jest niejednoznaczny lub wynik może zmienić dalsze leczenie.

HIFU oraz zabiegi regeneracyjne

W łagodnych i umiarkowanych postaciach, przede wszystkim w I i wybranych przypadkach II stopnia, w moim podejściu wykorzystuję zabieg HIFU. Jego działanie polega na wysyłanie skupionych ultradźwięków na tkanki podtrzymujące cewkę. Efekt termiczny pobudza przebudowę kolagenu i poprawia napięcie aparatu podporowego. Celem jest zmniejszenie nadmiernej ruchomości cewki oraz ograniczenie wycieków.

Inną wykorzystywaną przeze mnie metodą jest RF mikroigłowa, łącząca mikronakłucia z ogrzewaniem tkanki falą radiową, co również bardzo mocno regeneruje tkanki i wplywa na lepsze podparcie dla cewki moczowej.

Zabiegi termiczne można łączyć z podaniem tropokolagenu w okolice podtrzymujące cewkę, zgodnie z dobranym protokołem. Jako wsparcie regeneracji rozważam również fibrynę bogatopłytkową I-PRF, przygotowywaną z własnej krwi pacjentki. Te metody mają różny przebieg i nie są zamiennymi nazwami jednego zabiegu.
Przed procedurą omawiam jej zakres, przeciwwskazania, znieczulenie i możliwe dolegliwości. Aktywne zakażenie wymaga leczenia przed zabiegiem. Liczba procedur i odstępy zależą od stanu tkanek oraz odpowiedzi na terapię; nie ustalam identycznej serii dla każdej pacjentki.

Leczenie operacyjne i oczekiwane efekty

Przy znacznych wyciekach, ciężkiej postaci WNM lub niewystarczającym efekcie innych metod rozważam operację z taśmą podcewkową TVT albo TOT. Taśma tworzy podparcie pod środkowym odcinkiem cewki. TVT prowadzi się drogą załonową, a TOT przez otwory zasłonowe. Wybór zależy od anatomii, wcześniejszych zabiegów i oceny ryzyka. Omawiam możliwość trudności w oddawaniu moczu, bólu, zakażenia i powikłań związanych z implantem.

Uzupełnienie terapii - fizjoterapia i odciążenie dna miednicy

Fizjoterapia uroginekologiczna uczy właściwego skurczu i rozluźniania mięśni, pracy z oddechem oraz zabezpieczania dna miednicy podczas kaszlu i wysiłku. Ćwiczenia muszą odpowiadać wynikowi badania: powtarzanie przypadkowych zacisków nie jest pełnym leczeniem.

U wybranych pacjentek wsparciem podczas aktywności może być odpowiednio dobrany pessar lub specjalny dopochwowy produkt przeznaczony do nietrzymania moczu. Jego dopasowanie, czas noszenia i higienę trzeba omówić z lekarzem.

Efekty leczenia

Po leczeniu regeneracyjnym poprawa rozwija się wraz z przebudową tkanek przez kolejne tygodnie i miesiące. Wynik oceniam podczas kontroli, porównując wycieki w podobnych sytuacjach, zapisy dzienniczka i badanie. Po operacji znaczenie ma wygojenie oraz kontrola opróżniania pęcherza. Celem może być całkowite ustąpienie wycieków lub wyraźne ich ograniczenie; przy bardziej nasilonym problemie nie obiecuję identycznego efektu jak w łagodnej postaci.

Po zabiegu otrzymujesz indywidualne zalecenia dotyczące współżycia, wysiłku i kontroli. Powrót do dźwigania i treningów powinien uwzględniać gojenie oraz przebudowę tkanek. Utrzymywanie dobrych nawyków i fizjoterapia są częścią długofalowego postępowania również po uzyskaniu poprawy.