Labioplastyka – plastyka warg sromowych mniejszych

Labioplastyka warg sromowych mniejszych służy korekcji nadmiaru tkanek, asymetrii, nierównych brzegów i deformacji powodujących dyskomfort.

Pacjentki zgłaszają przytrzaskiwanie, ocieranie w bieliźnie, ból przy sporcie lub współżyciu. Wskazaniem może być również świadoma potrzeba zmiany wyglądu. Naturalna różnorodność warg nie oznacza choroby; zakres operacji ustalam po rozmowie i badaniu, z zachowaniem funkcji ochronnej.

Labioplastyka – plastyka warg sromowych mniejszych

Skontaktuj się ze mną
pomogę Ci

+48 570 552 055

dr@tomaszbasta.pl

Umów się

Na czym polega terapia? Kiedy rozpocząć i jak planuję korektę?

Na konsultacji określam, które fragmenty powodują dolegliwości, i porównuję proporcje obu stron. Oceniam brzegi, grubość, pigmentację oraz relację do napletka łechtaczki. Pytam o wcześniejsze operacje, poród, ból i plany rozrodcze. Zabieg planujemy po wygojeniu tkanek, poza aktywną infekcją i miesiączką; ciąża i karmienie wymagają uwzględnienia przeciwwskazań.
Omawiam zakres możliwej korekty, lokalizację przyszłej blizny oraz ryzyko krwawienia, rozejścia rany, asymetrii i zmiany czucia. Ustalamy, ile tkanki należy zachować. Nadmierna resekcja może pogorszyć osłonę przedsionka i utrudniać późniejszą rekonstrukcję.

Techniki i przebieg zabiegu

Metoda liniowa koryguje brzeg; klinowa usuwa wybrany fragment z zachowaniem części naturalnego brzegu; fenestracyjna i jej modyfikacje pozwalają pracować w odpowiednio wybranym obszarze wargi. Dobór wynika z anatomii i oczekiwanego efektu. Nie jedna technika, lecz dopasowanie zakresu decyduje o planie operacji.
W klinice wykorzystujemy chirurgiczną radiofrekwencję do precyzyjnego cięcia i koagulacji. Po oznaczeniu korekty i znieczuleniu miejscowym usuwam zaplanowany nadmiar, zabezpieczam krwawienie i zamykam tkanki szwami. Znieczulenie powierzchniowe przed podaniem głównego preparatu ogranicza dyskomfort. Samo narzędzie nie eliminuje ryzyka blizny ani zaburzeń gojenia.
W uzasadnionych przypadkach labioplastykę można połączyć z hoodoplastyką, perineoplastyką lub waginoplastyką. Każdy dodatkowy zakres wymaga odrębnego wskazania i omówienia; nie wykonujemy go automatycznie jako części korekty warg.

Przygotowanie i rekonwalescencja

W protokole przedoperacyjnym wymagane są wymaz z antybiogramem do miesiąca, cytologia do roku, HIV/HCV/HBs do trzech miesięcy oraz morfologia i INR/APTT do dwóch tygodni. Zakres badań i sposób przygotowania potwierdzam przy kwalifikacji. Zalecenia dotyczące posiłku i leków zależą od znieczulenia; nie odstawia się samodzielnie leczenia przewlekłego.
Pierwsze dwa tygodnie są szczególnie ważne dla zamknięcia ran: ograniczamy ucisk, tarcie i obciążającą aktywność. Kontrole planujemy po około dwóch i ośmiu tygodniach. Przerwa w intensywnym sporcie i współżyciu wynosi orientacyjnie 6–8 tygodni, z decyzją po ocenie gojenia. Obrzęk może początkowo zniekształcać proporcje.

Jakie problemy rozwiązuje i jakich efektów można się spodziewać?

Możliwa jest redukcja przytrzaskiwania i ocierania, poprawa proporcji oraz większy komfort aktywności. Wczesnego wyglądu nie uznajemy za końcowy efekt. Ocenę funkcji wykonujemy po wygojeniu, a blizny i resztkowy obrzęk zmieniają się przez kolejne miesiące. Całkowita identyczność obu stron ani poprawa orgazmu nie są gwarantowanym wynikiem.

W czym się wyróżniam?

Dobieram technikę i zakres resekcji do konkretnej budowy oraz objawów. Zwracam uwagę na zachowanie osłony przedsionka i relację z napletkiem łechtaczki. Plan obejmuje przygotowanie i kontrole gojenia, nie tylko samą operację.